این مبحث را با بررسی یک سوال آغاز می کنیم: شما می خواهید به لیست اسامی زیر "یک" یا "a/an" را اضافه کنید: کدام انتخاب شماست؟ a یا an؟

1.university     دانشگاه

2. apple     سیب

3. honest person     شخص صادق

4. hour     ساعت

5. horse     اسب

6. euro     یورو

7. egg     تخم مرغ

8. European country     کشور اروپایی

9. union     اتحادیه

10. onion     پیاز

11. MP3 player     پخش کننده موزیک

12. B.S.     مدرک کارشناسی در علوم

13. M.A.     مدرک کارشناسی ارشد در هنر و علوم انسانی

14. ID card     کارت شناسایی

15. Master's of Arts     مدرک کارشناسی ارشد در هنر و علوم انسانی

16. Bachelor's of Science     مدرک کارشناسی در علوم

17. mother     مادر

18. umbrella     چتر

19. school     مدرسه

20. estate     ملک، زمین

اجازه دهید که من ذهن بسیاری از شما را بخوانم و پیش بینی کنم که برای انتخاب a یا an به چه فکر می کنید. شما احتمالا اصول آواشناسی سنتی را به یاد می آورید که سالها پیش در مدرسه و یا به طور مختصر در کلاسهای زبان آموخته بودید، شما به یاد می آورید که در انگلیسی پنج حرف صدا دار وجود دارد که عبارتند از a، e، i، u و o. شما یاد گرفته بودید که هر کلمه ای که با یکی از این پنج حرف آغاز می شود با یک حرف صدا دار آغاز شده و به جای a برای آنها از an استفاده می کنیم. و به همین ترتیب است که می گوییم a horse ، a mother ولی داریم an umbrella و یا an onion. این پاسخ ها همگی درست هستند ولی آنجایی که با خبر می شوید کاربرد an university و یا an euro نادرست است، بی شک شگفت زده می شوید و می گویید باز هم سر و کله استثناهای زبان انگلیسی پیدا شده است و باز هم باید اطلاعات بیشتری را به حافظه بسپرم.

با خواندن ادامه این مبحث با آواشناسی مدرن آشنا می شوید که برای تکمیل آواشناسی سنتی و رفع معایب آن مطرح شده است. شما قطعا خوشحال می شوید وقتی بدانید هیچ استثنایی در کار نیست و صرفا فرمولی که به خاطر سپرده اید یک فرمول کامل نبوده است.

آواشناسی در زبان انگلیسی با کلمه phonology بیان می شود که از phone به معنی آوا یا صدا و پسوند logy- به معنی مطالعه علمی یک موضوع تشکیل شده است.

در واقع ما دو مبحث کاملا متفاوت در زبان داریم، یکی تلفظ یا pronunciation است و دیگری املا یا spelling. اولی آواهای زبان است هنگامی که صحبت می کنیم و دیگری ثبت املایی آنها با حروف. در زبان انگلیسی تناظر یک به یک بین آوا و املا وجود ندارد. برای مثال دو کلمه university و umbrella را در نظر بگیرید. هر دو کلمه با حرف الفبایی u شروع می شوند اما در university صدای آغازین کلمه "یو" و در umbrella "آ" می باشد. به همین جهت است که در دیکشنری ها یک الفبای آوایی تحت عنوان phonetics یا آوانگاری تعریف می شود.

اضافه کردن a یا an به ابتدای یک کلمه به ویژگی های آوایی مربوط است نه ساختار املایی کلمات. به همین دلیل است که تشخیص دادن بر اساس حرف الفبایی آغازگر کلمه به تشخیص نادرست می انجامد.

برای تشخیص درست باید با صداها در زبان بیشتر آشنا شویم: در بررسی تخصصی آواها گفته می شود که دو نوع صوت وجود دارد: صامت (Consonant) و مصوت (Vowel). برای تعریف راحت تر بگذارید صامت ها (Consonants) را صداهای مسدود بنامیم. هنگام تولید این صداها یکی از ارگان های تولید صدا مسدود میشود. مثلا هنگامی که صدای /b/ یا /p/ را تولید می کنیم، لبها به هم برخورد می کنند و انسداد لبی داریم. در عوض vowel ها صداهای آزاد و بدون انسداد هستند. این صداها هیچ مانعی در راه خروج موج هوا ندارند به جز تارهای صوتی که آنها را مرتعش می کنند. در واقع هنگام تولید این صوت ها هیچ ارگان مسدودی در بین نیست. صداهای کوتاه " اَ، اِ، اُ " و صداهای بلند " آ، ای، او" همگی از جمله صداهای بدون انسداد یا vowel هستند. این صداها چون باعث ارتعاش تارهای صوتی می شوند voiced نامیده می شوند.

صداهای consonant به دو دسته voiced و voiceless تقسیم می شوند: یعنی صداهایی مانند /p/ که نرم و لطیف بوده و ارتعاش تار صوتی را در پی ندارند voiceless و صداهایی مانند /b/ که زبر و مرتعش کننده تارهای صوتی هستند voiced نامیده می شوند.

برای درک ارتعاش تارهای صوتی هنگام ادا کردنشان دو راه وجود دارد: یا می توانیم گوش های خود را بگیریم و این ارتعاش را حس کنیم و یا می توانیم دست خود را روی سیب گلو یا Adam's apple بگذاریم و این ارتعاش را درک کنیم.